گر هدفِ قدرت، منافع مادی شد، قدرت، بزرگترین وزر و وبال برای انسان خواهد بود. کسانی که قدرت و منصب و مقام را برای بهره‏مندی‏های خود، پُر کردن کیسه‏های خود و دنیای خود می‏طلبند، آن‏جایی که منافع آنان با منافع مردم اصطکاک پیدا می‌کند، نمی‌توانند به نفع مردم کار کنند. قدرت به خودی خود نه نعمت است، نه نقمت؛ اگر برای خدا و برای خدمت شد، نعمت است؛ اگر برای دستاوردهای مادی و ارضای هوس‏های انسانی شد، می‌شود نقمت.

امیرالمؤمنین (علیه‏الصّلاةوالسّلام) به ابن‏عباس فرمود: ارزش ذاتی حکومت برای من از این کفش وصله‏خورده کمتر است ـ «الّا ان اقیم حقاً» ـ مگر این‏که حقی را اقامه کنم؛ آن وقت قدرت ارزش پیدا می‌کند. امیرالمؤمنین با معارضانِ همین قدرت به جنگ برمی‏خیزد. قدرتی که برای عدالت و حقیقت است، ارزشمند است؛ این نعمت خداست؛ منتها شیطان باید ما را دچار تسویل نفسانی نکند. نباید اهواء و هوس‏های خودمان را به اشتباه جای آرمانها بگذاریم و خود را توجیه کنیم.

۱۲/۵/۱۳۸۴

بیانات در مراسم تنفیذ حکم آقای احمدی‏نژاد‏ سا